|
Takie przystanie (do nowego świata) , którego nie można oderwać od konkretów życia, ujawnia się w rzeczy samej przez dostrzegalne i dotykalne czyjeś wejście do społeczności wiernych. Tak więc ci, którzy odmienili swoje życie, wstępują do wspólnoty. [EN 23] |
| Jednym z głównych celów misji jest gromadzenie ludu na słuchanie Ewangelii w braterskiej komunii, na modlitwę i eucharystię. Przeżywać ‘braterską komunię’ (koinonia) znaczy mieć ‘jednego ducha i jedno serce’ (Dz 4,32), tworząc wspólnotę pod każdym względem: ludzkim, duchowym i materialnym. [RM 26] |
| Celem misji wśród narodów jest zakładanie wspólnot chrześcijańskich [RM 48] |
| Trzeba przede wszystkim starać się o zakładanie wspólnot chrześcijańskich, które byłyby 'znakiem obecności Bożej w świecie' i wzrastały aż do stania się Kościołem. [RM 49] |
| "Kościelne wspólnoty podstawowe" są popierane przez Biskupów i Konferencje Episkopatów, są pierwszorzędnym zadaniem duszpasterskim. Są nadzieją dla życia Kościoła. [RM 51] |
|
Te właśnie wspólnoty będą seminarium ewangelizacji i będą służyć większym wspólnotom, szczególnie Kościołom partykularnym; ponadto (...) będą one nadzieją dla Kościoła powszechnego, o tyle o ile: - Karmić się będą Słowem Bożym i nie pozwolą się usidlić wpływom skrajnych frakcji politycznych, ani modnym ideologiom...; - Opierają się ciągłej pokusie systematycznej kontestacji i duchowi superkrytycyzmu pod pokrywką szczerości, prawdy, woli przychodzenia z pomocą; - Mocno wkorzeniają się w Kościół miejscowy, a zarazem trzymają się silnie Kościoła powszechnego, dzięki czemu bronią się przed zasklepianiem się w sobie - co może łatwo się zdarzyć - oraz sądzeniem, że tworzą jedyny autentyczny Kościół Chrystusa, i przed gardzeniem wszystkimi innymi wspólnotami kościelnymi; - Zachowują szczerą łączność z pasterzami, których Pan dał swemu Kościołowi, oraz z Urzędem Nauczycielskim, jaki powierzył im Duch Chrystusa; - Nie uważają nigdy, że one tylko są adresatami Ewangelii, albo że im tylko przynależy zadanie jej głoszenia...; - Codziennie wzrastają w poczuciu obowiązków, w gorliwości religijnej, w troskliwości i aktywności misyjnej wobec innych; - Wykazują poczucie wspólnoty ze wszystkimi ludźmi, a nie sprzyjają nigdy specjalnym partiom. [EN 58] |
|
- Stawianie na pierwszym miejscu powołania każdego chrześcijanina do świętości, które objawia się a w ‘owocach łaski, które Duch rodzi w wiernych’ i polega na dążeniu do osiągnięcia pełni chrześcijańskiego życia i doskonałości miłości. W myśl tej zasady wszystkie bez wyjątku zrzeszenia laikatu starają się coraz bardziej spełniać w kościele rolę narzędzia świętości oraz 'akcentują i wysuwają na pierwsze miejsce u swych członków ściślejszą łączność między życiem praktycznym a wiarą'. - Odpowiedzialność w wyznawaniu wiary katolickiej, wyrażająca się w tym, że przyjęcie i przepowiadanie prawdy o Chrystusie, Kościele i człowieku odbywa się zgodnie z jej autentyczną interpretacją Nauczycielskiego Urzędu Kościoła. Każde więc stowarzyszenie skupiające ludzi świeckich winno być miejscem głoszenia wiary, przybliżania do wiary i wychowywania w wierze, zawsze z zachowaniem jej pełnej treści. - Świadectwo trwałej i autentycznej komunii znajdujące wyraz w synowskim odniesieniu do papieża, który jest trwałym i widzialnym źródłem jedności Kościoła powszechnego i do biskupa, będącego ‘widzialnym źródłem i fundamentem jedności Kościoła partykularnego’, przy zachowaniu ‘wzajemnego szacunku i sprawnej koordynacji wszystkich form apostolstwa w Kościele’. Łączność z papieżem i z biskupem winna się wyrażać w lojalnej gotowości do przyjmowania ich nauki i pasterskich zaleceń. Ponadto, w myśl zasad kościelnej komunii należy uznać w Kościele słuszną wielość form stowarzyszeń laikatu, troszcząc się równocześnie o to, by ożywiała je zawsze gotowość do wzajemnej współpracy. - Zgodność z apostolskim celem Kościoła i udział w jego realizacji, czyli w ‘ewangelizacji i uświęcaniu ludzi oraz urabianiu na modłę chrześcijańską ich sumienia, by w ten sposób przepoić duchem ewangelicznym różne społeczności i środowiska’. Wymaga to, by zrzeszenia laikatu, wszystkie razem i każde z osobna, pogłębiały swoje zaangażowanie misyjne stając się w coraz większym stopniu podmiotem nowej ewangelizacji. - Zaangażowana obecność w ludzkiej społeczności, będąca zawsze - w świetle społecznej nauki Kościoła - służbą na rzecz pełnej godności człowieka. |
| relacji | ||||
| \ | ||||
| | ||||
| \ | ||||
intra | | Dobrej Nowiny | ||
| / | / | |||
| | | |||
| \ | / | |||
| |
Strona utworzona dnia 06.08.1998